De stekker eruit...

Ik kreeg een berichtje dat mijn web-log verhuisd was. Ik heb alle boektitels 'gered' en de stekker uit mijn web-log getrokken.

www.neileve.web-log.nl bestaat dus niet meer...

The Professor and the Madman

Winchester, Simon 1998, The Professor and the Madman. A Tale of Murder, Insanity, and the Making of the Oxford English Dictionary, New York, Harper Collins Publishers, 242 p., ISBN 0 965 79295 1 BCID: xxx- 3858563 [RING]

Dit boek vertelt het verhaal van dr. William Chester Minor, een van de vele vrijwilligers die geholpen hebben met het samenstellen van de Oxford English Dictionary. Minor was chirurg tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in de VS en hij heeft verschrikkelijke dingen meegemaakt. Als hij in London een man vermoord, omdat hij denkt dat deze hem iets aan wil doen, wordt hij in een asylum geplaatst. Hij begint veel te lezen en op een dag leest hij een oproep voor vrijwilligers die mee willen werken aan het maken van een woordenboek. Minor stelt een systeem op en begint met regelmaat woordenlijsten met citaten op te sturen. Pas na jaren komt de redacteur erachter dat Minor in een gekkenhuis woont.

Soms is de auteur iets te subjectief met zijn beschrijvingen, maar het leven van Minor is heel interessant. Er is echt maar een dunne lijn tussen genialiteit en krankzinningheid. Ik zal in ieder geval nooit meer op dezelfde manier naar woordenboeken kijken als voorheen.

Hersenspinsels

Ik kan niet slapen... deze week wordt - als het goed is - de laatste week van mijn scriptie en er spoken allerlei dingen door m'n hoofd. Ik was echt wel moe toen we om middernacht besloten onze tanden te poetsen en lekker onder de dekens naar een gedownloade aflevering van The Simpsons te kijken. Ook nog wel toen het tijd was voor een van ons twee om het computerscherm uit te zetten, want ik heb nog tegen m'n vriend gezegd 'I think it's your turn' (werkt niet altijd hoor, maar vandaag had ik geluk).

Maar zodra ik me omdraai, grijpen mijn hersens hun kans en begint de ene helft tegen de andere helft: "Hey, als we nu eens proberen een mooie tulp op de voorpagina te tekenen en die kunnen we dan scannen en mooi in lichte grijstinten achter de tekst door te laten lopen". De andere helft ligt dit idee nog te visualiseren en te overwegen, maar de ene helft is alweer een stap verder: "En als we nu eens proberen om voor dinsdag een afspraak te maken met de scriptiebegeleider? Kunnen we gelijk vragen hoe het zit met promoveren en een eventuele beurs en daarna even langs F. en haar lieve dochtertje". De andere helft vindt dat de eerste helft van het onderwerp afwijkt en grijpt in: "Zou de uitslag van de enquete Nederland in Europa al online staan? Vast niet, want dat is pas voor 1 juni. Hopelijk kan het nog in m'n scriptie, anders moet ik het maar tijdens de verdediging ter sprake brengen..."

En dan is het te laat en sluip ik zachtjes met een boek de slaapkamer uit en doe voorzichtig de deur dicht en het licht in de woonkamer aan. Vanavond lukte het lezen ook niet en ben ik achter de computer gaan zitten. Wat denk je? mr. drs. Atzo Nicolaï had ook besloten ruim voor de deadline klaar te zijn. De uitslag staat online!

Dat is alvast een geruststelling en de afspraak met m'n scriptiebegeleider zal ik morgen - euh, vandaag - regelen, zodat dat ook uit m'n hoofd is. Ik ga nu maar weer proberen om te slapen...

Drop 'n stitch sjaal

Het is heel lang geleden dat ik 'iets zelfgemaakts' cadeau heb gegeven voor moederdag. Vandaag is het de Drop 'n Stitch scarf die de eer heeft om als cadeau te dienen. (Op de foto lijkt de sjaal zwart, maar het is heel donker paars). De reden waarom we dit jaar een homemade cadeau hebben voor de moeder van mijn vriend is als volgt: sinds de Nederlandse moederdag vraag ik al of we niet iets moeten kopen en het antwoord is dan 'nee, daar doen wij niet aan'. Gisteren was de laatste mogelijkheid om iets te kopen.

Ik: weet je zeker dat we niet iets voor je moeder moeten kopen? Het hoeft niet onwijs groot of duur te zijn, maar ik weet zeker dat ze een cadeau wel kan waarderen.

Hij: nee, daar doen wij niet aan. Ik heb geen zin in in al die verplichte dagen.

Ik: ok, het is jouw moeder (voor de grap toevoegend) zal ik een sjaal voor haar breien? haha...

Hij: ja, dat zou ze heel leuk vinden.

Ik: ...

Dus toen moest ik vandaag heel hard doorbreien om de sjaal op tijd af te krijgen. (Ik wilde niet meedoen aan de familie- traditie om ieder jaar ongeveer een week na moederdag met het cadeau te komen, omdat ze er op moederdag achterkomen dat het moederdag is en dan pas beginnen met nadenken over een eventueel cadeau). Nu maar hopen dat ze hem leuk vindt...

5 jaar/ 5 years/ 5 ans

Today it's exactly five years ago I met my sweet sweet Nawar at the metro-exit at Charles de Gaulle- Etoile. Who would have thought it would lead to this? For us Paris really is the city of love.

For a total of three years we lived in two different countries and saw each other only for four days maximum every four or five weeks. I guess you can say our relationship has kept Thalys in business with all our trips every month to be with each other.

I'm very happy I went from an option to an investment and my love is all the dividend needed to have converted it into a long-term investement.

I can't be thankful enough for you to be a hopeful romantic and show up at my doorstep only three days after we met.

I love you handsome. Happy anniversary!

La fièvre acheteuse (koopziek)

Sinds kort kijk ik 's ochtends een programma op Discovery Realtime over koopzieke mensen. Het heet La fièvre acheteuse, maar natuurlijk is de naam van het programme 'verfranst', want eigenlijk is het van de BBC. In iedere aflevering staat de koopziekte van een persoon centraal. Over het algemeen heeft 'het onderwerp' zo'n 30.000 pond (!) schuld en dat is zo gemiddeld twee keer zoveel als ze per jaar verdienen. Een psycholoog gaat proberen erachter te komen waar het compulsieve koopgedrag vandaan komt (en natuurlijk proberen dat te verhelpen) en een consultante probeert de enorme zinloze uitgavenposten te benoemen en een strak budget op te stellen om de schuld te verminderen.

Ik heb het pas drie keer gezien, maar tot nu toe is de reden van het extravagante koopgedrag altijd terug te brengen tot de jeugd (een scheiding; gebrek aan liefde en daardoor aan zelfvertrouwen; verlatingsangst). Om de een of andere reden zijn het - tot nu toe - ook altijd vrouwen die aan deze ziekte lijden (of die de moed hebben zich op tv te laten vertellen dat ze teveel uitgeven en op een 'shopping-dieet' te worden gezet).

Het team volgt deze mensen gedurende vier weken. De eerste dag gaan ze zonder 'het onderwerp' in huis op zoek naar de uitgavenposten. Ze zoeken creditcard-afschriften en trekken kasten en laadjes open, kijken in de keuken en in de tuin, etc. Dan pikken ze de twee hoogste uitgavenposten uit en die laten ze dan zien als 'shock-therapie'. In een uitzending gaf een vrouw heel veel uit aan valse nagels, dus toen hadden ze de hele huiskamer volgezet met potjes nagellak voor het bedrag dat ze per jaar aan valse nagels uitgeeft... In een andere uitzending kocht de vrouw heel veel - kleding - op Internet en hing als shock de hele tuin vol met computermuizen. Het klinkt leuk, maar het drukt ze direct met de neus op de feiten: 'je geeft veel te veel uit; zie je hoe absurd het is?'

De eerste week gaat de persoon op 'dieet'. Dat wil zeggen dat ze ongeveer 75 euro hebben om uit te geven die week (buiten de boodschappen, huur, etc.), maar normaal gesproken geven ze zo'n 1500 euro per week uit aan kleding en uitgaan. Daarna mag de psycholoog gaan graven en proberen het diepliggende probleem op te lossen. Vandaag was er iemand die bang was om goedkope winkels binnen te gaan. Ze werd er gewoon ziek van om op de drempel van de Marks & Spencer te staan (in mijn ogen ook niet zo goedkoop, maar goed). Als er geen Prada of Gucci op stond, kon ze het niet verdragen. (Het klinkt een beetje als een boek dat ik heb gelezen: Fringues, waarin de hoofdpersoon een kledingstuk nooit meer dan 1 keer draagt en het ook geen optie is om iets zonder label te kopen of zelfs maar te bekijken). Ze wilde zelfs niets kopen bij een sale van Prada.

Jammer is dat ze nooit laten zien of de persoon nu echt van de torenhoge schuld afgekomen is. Ze gaan een maand later een keertje langs en dan vragen ze of de persoon zich aan het budget gehouden heeft. Natuurlijk zegt de persoon dat het moeilijk is, maar dat er langzaam vooruitgang in zit en als een schoolmeisje noemen ze dan een dingetje waar ze - volgens het strenge budget - te veel aan uitgegeven hebben.

Het effect dat het programma op mij heeft is dat ik extreem gierig word en terwijl ik aan het kijken ben, zit ik al te verzinnen om dingen die ik niet meer draag op eBay te verkopen :-)

Vest (achterpand)

Hier is ie dan: de eerste foto van het achterpand van het vestje uit de Twenty van Phildar. Als het goed is, heb ik hier maar 8 bolletjes voor nodig op naald 3.5. Tot nu toe ben ik op de helft van de 2e bol, dus ik denk dat het wel gaat lukken. Ik weet alleen nog niet zo goed hoe je moet afhechten voor de armsgaten. De ene kant gaat heel netjes in een trappetje; de andere kant is een wat meer rond gat. Maar als het goed is zit dat straks toch aan de binnenkant, toch?

Ik zit eigenlijk meer in de war over de twee voorpanden. Er staat er een uitgelegd en dan staat er ' doe de andere in spiegelbeeld'...die zal ik zelf dan maar uitschrijven, want ik denk niet dat ik dat uit m'n hoofd kan. Mijn vriend was 'teleurgesteld' toen ik met het blad op m'n schoot zat en mijn maat met gele markeerstift zat aan te strepen. Hij dacht dat ik dat zomaar uit m'n hoofd een vest kon maken net als mijn oma...dus ik heb gezegd dat dat wel een mogelijkheid is, als hij 60 jaar geduld heeft ;-) (Hij heeft toch wel een hele hoge dunk van mij he? :-) )

Ik brei rustig voort tijdens de programma's waar je niet echt zo heel erg hoeft op te letten, omdat ik anders in de war raak met het 1 recht, 1 averecht van de achterkant haha.

Embrassez qui vous voudrez (Vacances anglaises)

Connolly, Joseph 2000, Embrassez qui vous voudrez (Vacances anglaises), Paris, Le Seuil, 462 p., traduction Alain Defossé, ISBN 2 02 057367 9

Quatrième de couverture: "Elizabeth se fait offrir par son mari Howard des vacances dans un hôtel chic de la côté anglaise. Dotty, sa voisine londonienne, entend en faire de même, mais Brian, son époux, ne peut que lui louer une caravane en guise de palace. Autour d'eux, gravitent leurs enfants, une mère célibataire et son bébé hurleur, un mari fou de jalousie et sa ravissante épouse, un dragueur professionnel...

Ce petit monde va s'entrecroiser, non sans réveiller les libidos de chacun et provoquer mésaventures et rebondissements en série.

Michel Blanc a transposé en France ce périple loufoque aux confins ultimes de la concupiscence, du snobisme et de l'adultère et l'a adapté au cinéma sous le titre " Embrassez qui vous voudrez ."

Dit boek is echt heel grappig. Twee echtparen gaan op zomervakantie. Het ene echtpaar is heel rijk en het andere staat op het punt failliet te gaan. Ze kunnen dus niet in hetzelfde 5-sterren hotel; het 'arme' echtpaar verblijft in een caravan. Dotty - de vrouw van het 'arme' echtpaar - wil dit alles echter niet toegeven en blijft volhouden dat ze een villa huren. Ze wil alles precies hetzelfde als haar rijke buurvrouw Elizabeth.

Elizabeth zucht steeds dat ze zo aan vakantie toe is - ze "moet er echt nodig even tussenuit"- en dan lees je de gedachten van haar man: "Waar moet jij nou een 'break' van. Wat doe jij de hele dag?" Dotty geeft steeds toch maar toe aan haar man Brian dat ze inderdaad geen nieuwe jurken kan kopen voor de vakantie, maar dan denkt ze tegelijkertijd "het is jouw reputatie niet. Je weet niet wat ik doormaak met Elizabeth. Ik kan toch niet weer deze jurk aan doen?!" en inderdaad als ze dan aankomt bij Elizabeth is het eerste wat deze denkt "Heeft ze nou weer die rode jurk aan? Jemig, koop toch eens iets nieuws", etc.

Aan het eind van de rampzalige zomer komt iedereen bij elkaar op een tuinfeestje van Elizabeth en besluiten ze dat ze in de winter "ook hoognodig even een break moeten nemen", waarop Howard denkt "waar moet jij nou een break van nemen? Wat doe jij de hele dag?" :-)

8/10

Vierkante oogjes

Hoe weet je dat je te lang achter de computer aan je scriptie hebt zitten werken?

Als je zelfs 'de, het en een' moet opzoeken in het woordenboek en dan in plaats van de Van Dale in de Petit Robert zit te 'graven'...

Nog iets minder dan een maand en dan is het - hoe dan ook - voorbij.

Ik ga nog even een normaal boek lezen tot m'n ogen dichtvallen. Welterusten.

Tassen

De sueet suede tas is bijna klaar, op het in elkaar zetten na. Volgens mij is dat meer werk dan het breien. De onderkant moet aan elkaar gebreid worden en omdat ik dikkere wol gebruikt heb dan het patroon, maar wel dezelfde maat naalden, wordt dat nog een heel gepriegel.

Eerlijk gezegd lijkt de tas helemaal niet meer op het patroon. Om te beginnen heb ik dikkere wol gebruikt en is de tas dus groter uitgevallen dan bedoeld (voor mij een mooi maatje, want er moet een boek in passen). Ten tweede zijn mijn 'hengels' anders dan in het patroon, omdat het er echt niet uitzag met de dikkere wol. Ik heb ze dus gewoon aan elkaar gebreid en er zitten geen leuke 'bloemblaadjes' aan... Ook heb ik verschillende kleuren wol gebruikt in plaats van wat er in het patroon stond.

Voor de hele tas heb ik in totaal 2 bollen Laïka Cyclamen en 2 bollen Laïka Dragee gebruikt.

Vorige keer had ik bij Le Bon Marché ook een andere versie van de Laïka meegenomen: Mineral. Het is ook 100% wol en kan ook niet gebruikt worden voor vilten (wist ik toen nog niet), maar het geeft een heel leuk effect met alle kleurtjes. Ik besloot dus om er ook maar een tas van te maken, want met 3 bolletjes had ik niet genoeg voor een sjaal, laat staan een trui. Ik heb dus een rechthoek gebreid van 4 bolletjes (ja, ik moest er wol bij halen) en het 'hengsel' is alleen ook 1 bol. Ook deze tas moet 'alleen' nog in elkaar gezet worden. Alle onderdelen zijn klaar: tas, hengsel, knoopsgat, knoop.

Voor deze tas heb ik in totaal 5 bollen Laïka mineral gebruikt (en een knoop die ik in de knopendoos vond).

En toen ging ik gisteren mijn allerlaatste werkstuk van dit jaar inleveren (nu is het echt alleen nog m'n scriptie) en toen kwam ik langs een Phildar winkel. Daar loop ik dus al het hele jaar langs denkende dat ze wel heel dure truien verkopen en nu blijkt het een wolwinkel te zijn. Er stond een rek buiten met zakken van 10 bollen voor 13,90 euro. Dus heb ik materiaal gekocht voor twee truien met 3/4 mouwen, want de bolletjes gaan alleen per 10 en dus zou ik verplicht weer 10 bolletjes moeten kopen voor een trui met lange mouwen. Een zak in de kleur fuchsia en een zak in de kleur violine (paars). Ik ben benieuwd.

Uitleg bij rubriek 'Op de leestafel'

Vandaag heb ik een nieuwe 'rubriek' toegevoegd in de rechter kolom: Op de leestafel. Hierin zal ik bijhouden welke boeken ik op dit moment aan het lezen ben. Als ik ze uit heb, zie je ze vanzelf in een van de logs verschijnen met mijn (korte) commentaar.

Een korte uitleg bij de rubriek:

1. De Ringen van BookCrossing gaan bij mij altijd voor. Dat wil zeggen dat als ik een Ring binnen krijg, ik alle andere boeken opzij leg en eerst de Ring lees, want er zitten nog meer mensen op te wachten. Ik probeer ze altijd met een maand door te sturen naar de volgende lezer op de lijst.
2. Er zit ALTIJD een boek in mijn tas. Waar ik ook heen ga - en of ik me nu wel of niet zal gaan vervelen - je weet nooit of je ergens moet wachten. Ik zit namelijk nog steeds op 'Nederlandse tijd': als je een tijd met iemand afspreekt, ben je er zo'n vijf minuten eerder. Terwijl de rest van Parijs op 'Franse tijd' zit: zeker zo'n vijf minuten 'te laat'. Bovendien lees ik altijd in de metro. Het probleem is alleen dat ik soms een grote tas bij me heb en soms een (hele) kleine. Het formaat van het boek wordt hier dus op afgestemd en zo kan het wel eens voorkomen dat er een heleboel verschillende boeken op mijn tafeltje liggen.
3. De 'lekkere dikke' boeken lees ik alleen thuis, want dat wordt zo'n gesjouw als je die iedere keer overal mee naartoe moet nemen. Soms zijn ze zelfs te zwaar voor in bed en dus lees ik een kleiner (lees: lichter) boek vlak voor het slapen.
4. Voor sommige boeken moet je echt in de stemming zijn. In dit rijtje is het het boek De muze van Bagdad. Dit boek maakt me soms zo verdrietig en boos dat ik het af en toe een poosje moet wegleggen om niet in een depressie 'te schieten' en dan pak je een luchtig boek zoals Embrassez qui vous voudrez.

Over het algemeen lees ik dus meerdere boeken tegelijk voor verschillende (praktische) redenen. Deze 'regels' gelden alleen voor de boeken die ik voor de lol lees, niet voor de teksten en boeken die ik voor mijn scriptie lees...

Lichaamskunst

DeLillo, Don 2001, Lichaamskunst, Amsterdam, Ambo/ Anthos uitgevers, 134 p., vertaling: Harry Pallemans, ISBN 90 7634 129 x BCID: xxx- 3138667

Binnenflap: "Lichaamskunst is het verhaal van de jonge kunstenares Lauren, die in een groot oud huis aan een desolate kust de zelfmoord van haar man Rey tracht te verwerken en daarbij geholpen wordt - of gehinderd - door de vreemde, leeftijdloze man die ze na haar terugkeer van de begrafenis in het huis aantreft.

De man gaat op een verontrustende manier met taal om, en begrippen als toekomst en verleden zijn voor hem allesbehalve vanzelfsprekend.

Niets is onmogelijk, lijkt de auteur te willen zeggen. Als je maar durft te geloven.

In een stijl die tegelijk glashelder en poëtisch is, vertelt Don DeLillo het curieuze en mysterieuze verhaal van Lauren, die haar diepe verdriet in haar lichaamskunst moet zien te sublimeren om er niet aan tenonder te gaan, en van een man die niet van deze wereld lijkt te zijn en is overgeleverd aan de schamele taal in de wildernis van de tijd."

Dit is een heel mooi verhaal dat je soms een beetje ongerust maakt over het fenomeen 'tijd' en 'taal'. Het is een heel mooi boek over rouwverwerking. Hoe komt het dat de dagelijkse dingen opeens zo anders voor Lauren zijn na de zelfmoord van Rey? Ze houdt zich vast aan de lichaamskunst (performance art) om zichzelf niet te verliezen in haar verdriet. De vreemdeling helpt haar ook bij de verwerking; het lijkt of de man de toekomst al heeft geleefd...

7/10

What have I read? -test

What have I read?
These are the 25 most popular non-English books at What Should I Read Next?

I liked it!

I didn't like it!

I want to read it!

One Hundred Years of Solitude - Gabriel Garcia Marquez

The Shadow Of The Wind - Carlos Ruiz Zafon

The Unbearable Lightness of Being - Milan Kundera

The Wind-up Bird Chronicle - Haruki Murakami

Crime and Punishment - Fyodor Dostoyevsky

Norwegian Wood - Haruki Murakami

Foucault's Pendulum - Umberto Eco

The Alchemist - Paulo Coelho

Love in the Time of Cholera - Gabriel Garcia Marquez

The Name of the Rose - Umberto Eco

Sophie's World - Jostein Gaarder

Siddhartha - Herman Hesse

Dance, Dance, Dance - Haruki Murakami

Hard-Boiled Wonderland and the End of the World - Haruki Murakami

Blindness - Jose Saramago

Kafka on the Shore - Haruki Murakami

A Wild Sheep Chase - Haruki Murakami

The Stranger - Albert Camus

The House of the Spirits - Isabel Allende

Things Fall Apart - Chinua Achebe

The Outsider - Albert Camus

Miss Smilla's Feeling for Snow - Peter Hoeg

Sputnik Sweetheart - Haruki Murakami

Like Water for Chocolate - Laura Esquivel

South of the Border, West of the Sun - Haruki Murakami

Take the 'What have I read?' test now!
Eight different categories to try!
Buy your books at Amazon US or Amazon UK

Hmm, in ieder geval heb ik het ene Franse boek op de lijst gelezen ;-) Eh oui, het is hetzelfde boek (l'étranger) twee keer onder een andere titel in de lijst... (misschien Amerikaanse uitgave en Engelse uitgave?)

Soirée lecture

Eens in de zoveel tijd krijgt iemand op het BC-forum de kriebels en wordt er een avondje gereserveerd voor een zogenaamde soirée lecture. Zo'n avond is de ideale gelegenheid om lekker te luisteren naar mensen die je voorlezen en om daarna gelijk te vragen of het boek waaruit het passage komt een 'ring' is/wordt (zodat je het zelf lekker helemaal kunt lezen). Aan het eind van de avond ga ik altijd met een hele lijst nieuwe titels naar huis, die ik allemaal ook nog wel wil lezen.

Gisteravond was het weer zover. Na een tijdje op het forum te hebben gekletst over de datum waarop de meeste mensen konden, was het compromis 11 mei. Normaal gesproken is de avond in de boekwinkel Shakespeare and co. (vlakbij de Nôtre Dame), wat op zich een heel gevaarlijke locatie is, want er zijn boeken in overvloed. Gisteravond waren we echter te laat met het bespreken van het zaaltje en moesten we op zoek naar een ander plekje. Maar waar kun je nu in Parijs terecht in een zaal waarvoor je niet hoeft te betalen (en ook geen minimum aantal van 5 drankjes per persoon voor 6 euro moet drinken), waar geen muziek is en waar liefst ook geen sigarettenrook hangt? Dat is nog niet zo makkelijk... Gelukkig bood de ontbijtzaal van 'ons' hotel een ideale plek voor een voorleesavond.

En dus hebben we gisteravond lekker van 20h tot 23h zitten 'voorlezen' in de ontbijtzaal van het hotel. Zodra de foto's online staan, zal ik de link in dit berichtje plaatsen* en als het goed is komt er ook nog een lijstje met de gelezen fragmenten op de Franse BC-mirror.

* update: http://www.flickr.com/photos/gadl/sets/72057594132687088/ (Merci gadl)

Nooit meer de Provence

Straaten, Harmen van (red.) 2004, Nooit meer de Provence, Amsterdam, Rainbow Pockets, 218 p., ISBN 90 417 0486 8

Achterkant: " 'Als God in Frankrijk', 'La douce France': Nederlanders zijn dol op Frankrijk, maar niet iedereen blijkt francofiel. Johannes van Dam, Herman Koch, Anouk Hubatka, Harmen van Straaten en vele andere spuien hun gal over Frankrijk en de Fransen. Voor hen nooit meer een tweede huisje, de autoroute, Brigitte Bardot of een Fransman. Tien tekeningen van Peter van Straaten maken de Franse frustraties compleet.

'Wanneer ik nu aan Frankrijk denk, zie ik de

uitgestorven straten van een Franse provinciestad

om halftien 's avonds voor me, en dan weet ik

wat ik eigenlijk altijd al heb geweten: dat er voor dit

volk geen verlossing mogelijk is.' Herman Koch

Speciaal voor Nooit meer de Provence schreef een groot aantal Nederlandse auteurs over hun rampzalige Franse ervaringen."

Ik kreeg dit boekje vorige week van een Nederlandse vriendin die ook in Parijs woont, nadat we het gezellig hadden gehad over de enorme tarieven voor mobiele telefoons en bankrekeningen die je hier in Frankrijk moet betalen in vergelijking met Nederland ;-) Op de voorkant staat een waarschuwing: "Niet voor francofielen". Dat motiveerde me alleen nog maar meer om het boekje te lezen.

De korte verhalen gaan onder andere over een rampzalig weekend in Parijs (vooral als je geen geld hebt, zoals Tommy Wieringa beschrijft), een rotvakantie waarbij je iedere keer Nederlanders tegenkomt of mensen met hele vervelende kinderen, of over de vieze dingen die je zomaar kunt bestellen omdat je geen idee hebt wat tripes* eigenlijk zijn en het best leuk klinkt.

Ik vond het heerlijk om al deze frustraties te lezen en ik vooral voelde heel erg mee met het stel in 'Nooit meer l'autoroute', waarin de auteur vertelt dat ze ongeveer drie dagen op de snelweg vast hebben gestaan omdat de Franse vrachtwagenchauffeurs meer geld wilden en dus als pressiemiddel de hele snelweg blokkeerden. Na mijn recente ervaringen met de anti-CPE beweging kon ik me de frustraties en de wanhoop van het Nederlandse stel in de auto heel goed voorstellen. Dat een (tweede) huis in Frankrijk vriendschappen in gevaar brengt, heb ik gelukkig niet zelf ondervonden, maar laten we het erop houden dat ik via via weet dat niet iedereen gastvrijheid op hetzelfde niveau waardeert...

8/10

* tripes= ingewanden

9 mei: fête l'Europe!

Vandaag is het precies 56 jaar geleden dat het Verdrag van Rome is ondertekend. Sinds twintig jaar wordt dit ieder jaar in Frankrijk herdacht met een 'Dag van Europa'. La Maison de l'Europe de Paris organiseert een expositie op het plein van Hotel de Ville hier in Parijs en diverse culturele en politieke activiteiten in haar siège. De Eiffeltoren is gehuld in blauw- net als de Arc de Triomphe - en het knipperen van de lampjes ieder heel uur moet de Europese vlag voorstellen. Diverse ambassades en permanente vertegenwoordigingen hebben open dag voor het publiek.

Ik ben vanmiddag naar de Permanente vertegenwoordiging van de Europese Commissie geweest vlakbij de Assemblée nationale. De 'vertegenwoordiging' viel hier en daar een beetje tegen. De socialistische partij is niet zo heel sociaal als de naam doet vermoeden; er kon net een 'bonjour' vanaf. De mevrouw van de Parti Populaire européen (waar van de Nederlanse partijen het CDA bij aangesloten zit) daarentegen deelde allerlei hebbedingetjes uit met het logo erop (een tas, een pet, een pen, een t-shirt, boekjes, pamfletten, en zelfs een paraplu) en zij was heel enthousiast dat zo'n jong iemand (sic) interesse had in het Europees Parlement en in de Europese politiek. Op de tweede verdieping was een hele mooie fototentoonstelling: 100 Photos pour l'Europe. De Lessing à 25 regards d'aujourd'hui Hele mooie foto's van de fotograaf Erich Lessing die de geschiedenis van de Europese eenwording sinds de Tweede Wereldoorlog vertellen. De 25 eigentijdse foto's zijn foto's uit iedere lidstaat van de EU. Nederland heeft een foto ingezonden van een meisje met een donkere huidskleur gekleed in een jurkje met roze tulpjes door Cunny Janssen.

Daarna ben ik de résidence van de Nederlandse ambassadeur gaan bekijken. (dat is daar vlakbij) Het is een heel mooi huis met een mooie tuin vol tulpen (natuurlijk). Ik was overdonderd door de mooie schilderijen die er aan de muur hingen. Het was precies zoals het hoort; een groot huis met mooie schouwen en de bijpassende krakende houten vloeren. Normaal gesproken zou je dit nooit zien, behalve als je op de koffie mag bij de ambassadeur (of als het voor een paar jaartjes je eigen huis wordt). Ik heb een mooi boek meegenomen over Nederland in het Frans, zodat ik voortaan alle antwoorden heb op vragen over Nederland (of het in ieder geval snel kan opzoeken). Er draaide een film over Nederland die alle clichés nog een keer bevestigd. Bijvoorbeeld: "het favoriete ontbijt van Nederlanders is een boterham met kaas en een glas melk; het favoriete middageten van Nederlanders is een glas melk en een boterham met kaas". Als je antwoord gaf op drie vragen over Nederland kon je ook nog een fiets winnen :-) En bij het weggaan kon je een lekker stroopwafeltje pakken. Heerlijk...

Sjaals

Net nu het extreem lekker weer wordt ben ik begonnen met breien. Net zoals iedere beginner kan ik eigenlijk alleen nog maar sjaals breien. Deze week had ik besloten om een French market bag te maken. Dus ik naar Le Bon Marché om 100% wol te kopen, zodat ik het kon vilten. Het is niet helemaal gelukt omdat de wol met iets is voorbehandeld dat het niet vilt (niet dat je het daarna eventueel nog kunt dragen, want het ziet er niet uit nadat het op 90 graden is gewassen, maar het vilt niet). Dus: op zoek naar een ander patroon.

Op veler verzoek komen hier dan de foto's van mijn uitgebreide collectie (sorry, ik kon het niet laten):

Mijn allereerste 'weinig steken, snel klaar'-sjaal (voor deze sjaal heb ik al een 'bestelling', haha):


En zijn variant, toen ik net had geleerd dat je met een simpel trucje een veel mooiere rand krijgt aan de zijkant:



Knit Spiral Scarf
Heel makkelijk en heel snel te breien. Het enige nadeel is dat de sjaal dus al op je naald gaat draaien. Op de foto is het niet zo goed te zien, maar de sjaal is paars met een zwart randje.



Sueet suede
Mijn project om een tas te vilten is in het water gevallen, omdat de wol voorbehandeld is tegen vilten :-( Dus nu met een ander patroon alsnog een tas.

Nous n'irons plus au bois (originele titel: All around the town)

Higgins Clark, Mary 1992, Nous n'irons plus au bois, Paris, Albin Michel, 310 p., vertaling: Anne Damour, ISBN 2 253 07640 6 BCID: xxx- 3465017

Au dos : « Laurie Kenyon, vingt et un ans, est arrêtée pour le meurtre de son professeur. Tout l’accuse sans doute possible. Cependant Laurie ne se souvient de rien. Sarah, elle, refuse de croire que sa sœur est coupable. Avec l’aide d’un psychiatre, elle va peu à peu faire revivre le terrible passé de Laurie : son enlèvement à quatre ans, les violences qu’elle a subies, les graves troubles de la personnalité qu’elle a développés depuis, à son insu. Mais, au même moment, le danger rôde à nouveau : le coupable kidnappeur, qui a retrouvé sa trace, redoute ses révélations…
La romancière de ‘La nuit du renard’, Grand Prix de littérature policière 1980, nous entraîne dans un suspense où se mêlent à chaque page l’angoisse, les cauchemars de l’enfance, la folie. »

Dit boekje heb ik op straat gevonden; ik dacht dat het een BC-boek was dat ik per ongeluk vond. Het was nog niet geregistreerd (je kunt hier dus ook gewoon zomaar boeken op straat vinden) en daarom heb ik het geregistreerd om los te laten. Bovendien is het weer een boekje voor mijn ABC-Challenge.

Het is het verhaal van een studente -Laurie- die op zeer jonge leeftijd twee jaar lang ontvoerd is geweest. In die tijd blijkt ze dus meerder persoonlijkheden te hebben ontwikkeld die haar beschermden tegen de vreselijke dingen die met haar gedaan zijn en je voelt hem al aankomen... die komen nu weer naar boven. Na de dood van haar ouders, waar Laurie zich verantwoordelijk voor voelt, wordt Laurie ook nog eens beschuldigd van de moord op een professor. Alle bewijzen wijzen in haar beschuldiging en behalve dat ze zich er niets van kan herinneren, denkt Laurie zelf ook dat ze het gedaan heeft...of niet?

Geen superorigineel verhaal, maar er zitten toch wel enge stukjes in. Zeker als het echtpaar dat haar ontvoerd heeft terug komt in haar leven, zonder dat ze het eigenlijk door heeft.

7/10