Verjaardag

Gisteren rond 13h hoorde ik opeens een luide plof en stopte de ventilator ermee. Het bleek dat de hele toren zonder stroom zat. Het was pikkedonker in de gang toen ik probeerde of de lift het deed; zelfs de noodverlichting werkte niet. Natuurlijk viel de voordeur achter mij dicht en in de gang is er geen raam of wat dan ook en het was zo donker dat je niets kon zien. Op de tast ben ik teruggeschuifeld naar de voordeur.
Al snel werd het heel warm in huis, want de zon staat vol op onze ramen en de airco en de ventilator deden het niet. De waterdruk werd ook al snel minder. Ik hoopte maar dat de koelkast en de vriezer niet zouden ontdooien... Gewapend met onze grote zaklamp ben ik via de noodtrappen naar beneden gelopen. Gelukkig wonen we maar op de 11e verdieping van de 33. Ik heb afkoeling gezocht in het hotel.
's Avonds om een uur of 21h kwamen we weer thuis en de electriciteit deed het al wel in de algemene ruimtes (lift, receptie, gang), maar het zou zeker nog tot 23h of middernacht duren voordat de stroom het weer in de appartementen zelf zou doen. Het begon al donker te worden en hoewel we kaarsen genoeg hebben en dat best gezellig zou zijn geweest ivm mijn verjaardag, hebben we onze pyjama's gepakt en zijn we naar de moeder van mijn vriend gegaan (daar was het nl. wel koel). Zijn ouders wonen in een toren die op 100 m van onze toren staat en dus konden we ook makkelijk vanuit de keuken in de gaten houden of de stroom weer terug was. Zonder waarschuwing begon het heel hard te waaien en te onweren (net toen ik met ome Piet aan de telefoon stond) en ze was heel blij dat wij er waren. We zijn nog een keer teruggegaan naar ons eigen huis om eten uit de vriezer te halen, omdat de stroom het nog steeds niet deed.
Om middernacht (toen ik eigenlijk op het punt stond om snel nog een douche te nemen en te gaan slapen) was de stoomstoring weer hersteld en konden we naar huis om toch lekker in ons eigen bedje te slapen...

Coraline

Gaiman, Neil 2002, Coraline, New York, Harper Collins Publishers, 194 p., ISBN 0 06 057591 3, BCID: xxx- 3972089 [RING]

From the back: "When Coraline steps through a door to find another house strangely similar to her own (only better) , things seem marvelous.
But there's another mother, and another father, and they want her to stay and be their little girl. They want to change her and never let her go.
Coraline will have to fight with all her wit and courage if she is to save herself and return to her ordinary life."

Hoewel dit een tienerboek is, is de sfeer in het boek net zo onheilspellend en donker als in de andere boeken van Neil Gaiman. Coraline verveelt zich en haar vader oppert dat ze het huis gaat ontdekken. Ze ontdekt een deur die stuit op een stenen muur... als ze door de muur stapt, komt ze in haar eigen huis terecht, alleen veel beter. Ze mag alles en krijgt alles wat ze wil, maar ze komt erachter dat dat niet precies is wat ze wil... maar haar andere moeder wil haar niet meer laten gaan. Coraline moet heel voorzichtig en heel slim zijn om zich hieruit te redden...

Een lekker donker en spannend boek met tekeningen van Dave McKean.

8/10

Tour de France

Ieder jaar komt de Tour aan in Parijs. Op weg naar de Champs Elysées komt de Tour vlak langs mijn huis: le Pont de Grenelle. Vorig jaar was ik er al supervroeg gaan staan om zelfs de caravane met alle reclames te bekijken. Ik was dus langzaam kletsnat gemiezerd...

Omdat er dit jaar een hittegolf is in Parijs en ik geen zin had om op het heetste moment van de dag lekker te gaan staan bakken, was het tot op het laatste moment niet zeker of ik zou gaan. Vandaag is het de koudste dag van de week (maar 30 graden), dus ik besloot van de 'kou' te profiteren. Goed ingesmeerd en gewapend met mijn fototoestel (vorig jaar vergeten) ging ik toch naar de brug. Als de zon achter de wolken bleef, was het redelijk goed uit te houden.

Hier een foto die ik gemaakt heb tijdens het wachten:

Hier een andere foto om aan te geven waar ik woon (in het gebouw met de gele 'pijl'), aan de overkant van het water:

En toen, met meer dan een halfuur vertraging op basis van de route en tijden van de langzaamste gemiddelde snelheid:

Het hele peloton zat als een kluitje op elkaar en ik kon dus maar een foto maken en toen waren ze al voorbij... snel de brug overgelopen terug naar huis om op de tv de rondjes op de Champs Elysées te zien :-)

Zout op mijn huid

Groult, Benoîte 1988, Zout op mijn huid, Amsterdam, Arena Amsterdam, 64 p., vertaling Annelies Konijnenbelt en Nini Wielink (zomercadeau bij Libelle 28 2006)

Achterkant: "Zout op mijn huid is een roman over liefde die niet slijt, die niet ten ondergaat aan dagelijkse beslommeringen. Zij is een stijlvolle Parisienne, hij een Bretonse zeeman. Hoewel hun verschillende leefstijlen hen tot vreemden hadden moeten maken, leidt hun ontmoeting tot een hartstochtelijke verhouding, die levenslang zal duren.

Benoîte Groult beschrijft op meeslepende wijze de eigenzinnige relatie tussen twee geliefden die elkaar overal ter wereld onmoeten om samen te kunnen zijn.

Benoîte Groult (1920) brak wereldwijd door met de bestseller Zout op mijn huid. Ze schreef daarnaast de romans Een eigen gezicht en Het leven zoals het is, en samen met haar zus Flora de romans Anne en Isabelle en Dagboek van vier handen. In oktober 2006 verschijnt haar nieuwe meesterwerk in vertaling, Het compromis dat huwelijk heet. Het is haar eerste roman sinds het verschijnen van Zout op mijn huid in 1988."

Ik heb een gruwelijk hekel aan de omschrijving 'stijlvolle (of intellectuele) Parisienne' tegenover een 'gewone arbeider'. Het plaatst de Parisienne op een veel hoger niveau dan de zeeman. In dit boek wordt de verhouding beschreven tussen een universitair docente geschiedenis en een zeeman die elkaar tijdens hun jeugd hebben leren kennen.

Ik zou niet zover gaan het woord 'Liefde' te gebruiken, want na het lezen van het boek (en de vele vele expliciete sex-scènes) lijkt het mij vooral om de lust te gaan. Zodra ze met elkaar beginnen te praten of zich samen buiten de slaapkamer bevinden, wordt het ruzie. Zij vindt zichzelf beter en slimmer dan de stille man die niet graag over z'n gevoelens praat en nog nooit in een museum geweest is en dat laat ze graag merken ook. Ik vond de hoofdpersoon totaal niet sympatiek. De botsing tussen de twee milieus lijkt onoverkomelijk omdat geen van de geliefden bereid is moeite te doen om zich buiten zijn/ haar milieu te begeven. Ze kunnen uiteindelijk niets anders dan elkaar ontmoeten op eilandjes waar niemand hen kent of in appartementen in Canada zodat niemand weet dat ze bij elkaar zijn.

Ik heb me vooral heel erg geëregerd aan de lange passages over hoe de 'ik-persoon' de sex-scènes zou kunnen/ moeten beschrijven en met welke woorden. Uiteindelijk kiest ze voor platte woorden 'omdat dat is waar het om draait', maar het lijkt alsof ze dat doet om te shockeren.

Ik heb het idee dat er veel meer in dit boek zou kunnen zitten, dan wat er nu in deze versie uitkomt...

5/10

Chinoises

Xinran 2002, Chinoises, Arles, Editions Philippe Picquier, 352 p., traduction par Marie- Odile Probst, ISBN 2 87730 757 3, BCID: xxx- 3527825

Au dos: "Un dicton chinois prétend que "dans chaque famille il y a un livre qu'il vaut mieux ne pas lire à haute voix". Une femme a rompu le silence. Durant huit années, de 1989 à 1997, Xinran a présenté chaque nuit à la radio chinoise une émission au cours de laquelle elle invitait les femmes à parler d'elles-mêmes, sans tabou. Elle a rencontré des centaines d'entre elles. Avec compassion elle les a écoutées se raconter et lui confier leurs secrets enfouies au plus profond d'elles-mêmes.

Epouses de hautes dirigeants du Parti ou paysannes au fin fond de la Chine, elles disent leurs souffrances incroyables: mariages forcés, viols, familles décimées, pauvreté ou folie... Mais elles parlent aussi d'amour. Elles disent aussi comment, en dépit des épreuves, en dépit du chaos politique, elles chérissent et nourrissent ce qui leur reste.

Un livre bouleversant, "décapant, à lire de toute urgence pour voir l'importance du trajet que la femme chinoise a dû et doit encore accomplir" (Diane de Margerie, Le Figaro littéraire)

Oorspronkelijk had ik me voor dit ringboek ingeschreven, omdat ik dan een schrijver met een X zou hebben voor de ABC-Challenge van BookCrossing. Toen ik de Journal Entries las van degenen die het voor mij gelezen hebben, merkte ik dat iedereen na het lezen van dit boek veel meer 'ontvangen' hadden dan de X voor de Challenge.

Dit boek beschrijft de (levens)ervaringen van de Chinese vrouwen die Xinran voor haar nachtelijke radioprogramma ontmoette. De verhalen zijn gruwelijk en ongeacht de sociale klasse van de vrouwen vreselijk om te lezen, maar ze laten zien hoe de situatie van Chinese vrouwen was en is. In haar nawoord schrijft Xinran dat ze dit boek nooit in China had kunnen publiceren, want het boek praat over vele taboes, maar dat ze vond dat deze verhalen gelezen moesten worden. Het boek beschrijft uithuwelijking, verkrachtingen, armoede, uiteengetrokken families en ook waanzin. De vrouwen maken heel veel mee en vaak is het de eerste keer in jaren dat ze erover praten met Xinran. Ze praten ook over de liefde, over hoe ze de vreselijke obstakels van het leven overleven en over hoe ze de kracht vinden om door te gaan.

Het is tegelijkertijd een verschrikkelijk naar boek en een verschrikkelijk mooi boek.

8/10

Lipstick jungle - a Novel

Bushnell, Candace 2005, Lipstick jungle. A Novel, New York, Hyperion Books, 532 p., ISBN 0 7868 9096 7 BCID: xxx- 3594045

Achterkant: "In Lipstick Jungle, the bestselling author of Sex and the City writes about three powerful career women who will do anything to stay at the top of their fields.

Nico O'Neilly seems to have everything - a stellar career, a well-respected husband, and a teenage daughter whom she adores - but is suddenly finding that the romance has gone out of her marriage, and she is tempted to find refuge in the arms of a younger man. But will this derail her secret ambition to become the first female CEO of Splatch-Verner?

Wendy Healy is the president of Parador Pictures. Wendy's hard work has propelled her to the top of the cutthroat movie business. But her nonestop career has made her too busy to notice that her marriage to her metrosexual househusband is about to unravel.

Victory Ford has created a fantasy career as one of New York City's top designers, but when she begins dating a cosmetics billionaire, she not only questions what it's like to find love, but what it's really like to succeed in big business.

Candace Bushnell once again delivers an addictive pageturner of sex and scandal that will keep readers entertained to the very end."

Het heeft lang in Nederland in de kast gestaan, omdat het iedere keer net te dik was om mee te nemen in de trein. Het boek leest als een speer en het is weer een echte chicklit. Drie succesvolle vrouwen zijn op zoek naar de ware liefde en een goedbetaalde baan. Af en toe had ik wel een beetje het idee dat de schrijfster mannen als voorbeeld had genomen voor de vrouwelijke personages. Het lijkt wel of vrouwen niet èn een geweldige carrière kunnen hebben èn een goed huwelijk. Wat me opviel was dat de stad New York en de verschillende merken kleding niet zo'n grote rol spelen in dit boek. In Trading Up was dit veel belangrijker. Ik heb dit boek met veel plezier gelezen.

7/10

Het Bernini Mysterie

Brown, Dan 2000, Het Bernini Mysterie, Amsterdam, Uitgeverij Luitingh - Sijthoff, 460 p., vertaling Josephine Ruitenberg, ISBN 90 245 4790 3

Achterkant: "Professor Robert Langdon wordt naar CERN ontboden om een mysterieus symbool op de borst van een vermoorde wetenschapper te duiden. Langdon ziet een verband met de Illuminati... de machtigste terreurbeweging die de wereld ooit gekend heeft. Maar die bestaat allang niet meer. Of toch?

Dan onthullen de Illuminati dat er een tijdbom in het Vaticaan verstopt is. Hun timing is perfect: de kerkleiders zijn bijeen om een nieuwe paus te kiezen en Rome wemelt van de pers. Om de bom te vinden doet men een beroep op Robert Langdon, wiens unieke kennis van de Illuminati tot het uiterste beproefd zal worden.

De race tegen de klok leidt langs verzegelde crypten, gevaarlijke catacomben en verlaten kathedralen. Het spoor dat Langdon probeert te volgen is vierhonderd jaar oud. Het slingert door Rome, naar een verloren gewaande lokatie die de enige hoop op redding van het Vaticaan bevat.

Deze explosieve internationale thriller raast van de verlichte rede via duistere mystiek naar een onvoorziene, schokkende ontknoping. Door dat alles heen loopt de oude strijd tussen religie en wetenschap."

Als ik het goed heb, is dit de voorganger van de Da Vinci Code en het boek is ook in dezelfde stijl. Het is een geweldige reclame voor Rome, alle kerken, kathedralen, fonteinen en natuurlijk het Vaticaan. Net als de andere boeken van Dan Brown, is het geschreven volgens zijn sjabloon (zie mijn log over Deception Point). Het gekke is echter dat me dat deze keer totaal niet dwars zat en bij Deception Point wel. Misschien komt dit doordat ik totaal niets van meteoren weet en graag lees over (kunst)geschiedenis? Of misschien omdat de strijd tussen de Kerk en de Wetenschap zo boeiend is? Ik begrijp nog steeds niet waarom iedereen die doorheeft dat het een 'format' is, toch iedere keer weer blijft lezen (waaronder ik). Ik begon heel sceptisch aan dit boek, maar na een paar bladzijden zit je toch weer helemaal in het 'mysterie' en hoewel je alle aanwijzingen en trucjes deze keer zo ziet in de tekst, maakte het me niets uit. Dat vind ik heel sterk en vooral heel slim van de auteur. Bij het zoeken naar een plaatje van de kaft voor bij dit log, kwam ik yvonnep's Journal Entry tegen en ik ben het er helemaal mee eens.

9/10

Expositie

Mijn oom heeft een fotocursus gevolgd, zie hier en zondag 2 juli werd de expositie geopend. Ik was (zoals gewoonlijk) supernieuwsgierig en ben meegegaan naar de gallerie: http://www.kunstuitleen-barendrecht.nl Er hangen veel foto's van cursisten met allerlei verschillende thema's. Voor diegene die wil gaan kijken: de twee foto's van de gitaar en de twee foto's van het oude Westlandse druivenkasje zijn van mijn oom. (Er hangen nl. jammergenoeg geen namen bij de foto's en ook geen titels van de foto's). Het druivenkasje is ook te zien op zijn blog.

Belangrijke informatie:

Galerie en Kunstuitleen Barendrecht
Bezoek- en correspondentieadres:
Trondheim 9, 2993 LE Barendrecht
Telefoon: 0180 - 61 75 92
Galerie en Kunstuitleen Barendrecht is geopend van woensdag tot en met zaterdag + de eerste zondag van de maand van 12.00 tot 17.00 uur.

Vakantie

Sinds een weekje ben ik lekker 'op vakantie' bij mijn ouders en probeer ik zo ver mogelijk van de computer uit de buurt te blijven. Ik heb o.a. genoten van het weer, van een lekkere donkerbruine boterham met oude kaas en gezellig gekletst met mijn familie (ik heb nog een beetje in te halen).

Binnekort meer...