Vancouver: de laatste dagen

De laatste twee dagen in Vancouver hebben we doorgebracht met het kopen van souvenirs en cadeaux voor de familie thuis... en het zoeken naar een bepaald parfum en een speciaal soort kattenvoer (!) voor N's moeder (don't ask). Gelukkig is dat allemaal gelukt. Alleen het parfum was een kleiner flesje dan ze wilde, maar nadat we iedere mall van binnen gezien hadden, besloten we dat ze dat maar moest accepteren (gemeen he?).

Ondertussen probeerden we steeds niet te denken aan het feit dat er een stapel(tje) problemen op ons lag te wachten in Parijs en probeerden we ook zo min mogelijk te zuchten dat we jammergenoeg weer terug moesten. :-)

Dit was een hele goede vakantie. We zijn allebei verliefd geworden op de stad en het levensritme in Vancouver. Bovendien hebben we nu eindelijk tijd gehad om over onze toekomst te praten en te fantaseren zonder telefoon van het hotel, N's moeder of makelaars/ advocaten / notarissen. Ook hebben we min of meer vorig jaar 'afgesloten', voor zover dat kan.

De komende week gaan we de PACS officieel maken bij de rechtbank (voor ons geldt het tekenen van de papieren van eind mei; voor de staat geldt het pas vanaf het ondertekenen bij de rechtbank) en dan sturen we de papieren in voor de immigratie naar Canada. Het is heel ver en toch ook weer niet. Ik had niet het idee dat ik ver van huis was toen we in Vancouver waren, behalve dat je je moeder niet om 23h45 moet bellen, omdat ze dan denkt dat er iets gebeurd is.. (sorry mam).

Ik begreep nooit wat N bedoelde als hij zei dat je in Canada niet als 'vreemdeling' gezien wordt. Tenminste, ik dacht dat ik het begreep en werd altijd boos als hij zei dat ik het niet kon begrijpen... maar nu ik het meegemaakt heb, moet ik eerlijk toegeven dat hij gelijk had en ik het toen niet begreep. Gedurende de twee weken die we in Canada zijn geweest, heeft niemand gevraagd waar we eigenlijk vandaan komen. In Frankrijk is dat wel anders. Als N iemand ontmoet, vragen ze altijd waar hij vandaan komt. Als hij dan zegt dat hij Frans is, vragen ze altijd: "Ja, maar waar kom je vandaan?" Hij is Frans, maar toch ook niet en zelfs onze kinderen (en hun kinderen) zullen op dezelfde manier worden behandeld...

In het vliegtuig terug heb ik heerlijk aan mijn Vancouversokken gewerkt (eigenlijk heet het patroon Monkey socks van Knitty.com, maar ik heb ze Vancouversokken gedoopt). Op de heenreis was ik bang dat ik mijn naaldjes niet mee mocht nemen het vliegtuig in, maar ik kwam zo door de controle. Ik durfde ze alleen in het vliegtuig niet te pakken... Op de terugweg weer dezelfde zenuwen, maar (natuurlijk) weer voor niks. Ik heb lekker onder de film Music and Lyrics zitten breien met een slapende N tegen mijn schouder.

Eenmaal in Parijs werden we opgehaald door de onderdirecteur van het hotel. Makkelijk joh, onderweg konden N en hij bijpraten over sollicitanten en de te schrijven brieven en werd de stapel Things to Do doorgenomen. Thuis wilden we natuurlijk eigenlijk gelijk slapen, maar we moesten nog boodschappen doen en behalve een middag dutje voor mij, gingen we 'pas' om 20h30 slapen. Vanochtend om 4h00 waren we allebei klaarwakker en hadden we ontzettend honger. Eerst hadden we heel stoer besloten tot 6h00 te blijven liggen, maar dat werkte natuurlijk niet. Dan maar 'ontbijten'... We hadden eigenlijk helemaal geen trek in stokbrood, etc. Uiteindelijk zaten we om 5h30 aan de cheeseburger ;-) Daarna zijn we weer lekker terug naar bed gegaan tot 11h00.

Het zal nog wel even duren voor we weer aan deze tijdzone gewend zullen zijn, maar er is genoeg te doen om te proberen wakker te blijven tot bedtijd :-)