Gisteravond gaf 'mijn' Parijse orkest het jaarlijkse concert in - hoe kan het ook anders - la Maison du Canada in de Cité U in Parijs. Na het concert natuurlijk bijkletsen en zoenen (ik voel me heel onbeschoft in Vancouver als ik - inmiddels - bekenden tegenkom, hoi zeg en gewoon ga zitten; er mist voor mij iets in de begroeting).
Bijkletsen wordt eten, drinken en lachen en nu heb ik opeens over drie weken een concert: 'omdat de Doppler zo'n succes was' (het schijnt dat er nog steeds over gepraat wordt). Vanmiddag ga ik koffie drinken met mijn Japanse fluitvriend en zullen we een keuze maken uit onze partituren om te spelen eind juni.
Ik hoop dat ik genoeg karma heb opgebouwd - als dat kan - zodat de Canadese ambassade wat van zich laat horen in de komende weken, zodat we iets langer in Europa blijven om alles af te ronden. Dan kan ik ook nog mee op de 'stage' in de Champagne streek. Fingers crossed!
